ارتباط پدر با کودک

پدرانی كه فرزندان خود را مورد حمایت عاطفی قرار می‌دهند نقش بسزایی در سلامت فرزندشان ایفا می‌كنند. پدران در زندگی فرزندشان نقش‌هایی ایفا می‌كنند كه مادران از عهده‌ی آنها بر نمی‌آیند، به ویژه در زمینه‌هایی چون روابط با همسالان و كسب موفقیت در مدرسه. پسران محروم از پدر كمتر می‌توانند بین ابراز وجود و تسلط بر خویشتن توازن برقرار كنند و در نتیجه، یادگیری خویشتنداری و به تعویق انداختن ارضای نیازها برایشان مشكل است. حضور مثبت پدر در موفقیت تحصیلی و شغلی دختران اهمیت فراوانی دارد. دخترانی كه پدر آنها حضوری فعال در زندگی‌شان دارد كمتر احتمال دارد در سنین جوانی دچار بی بند و باری جنسی شوند، و به احتمال زیاد در دوران بزرگسالی روابط سالمی با مردان خواهند داشت.

تحقیقات نشان می دهد بچه‌هایی كه در سنین اولیه محروم از پدر نبودند و در مراقبت از آنها پدر مشاركت داشته است، در چهل و یك سالگی روابط اجتماعی‌شان با دیگران بهتر بود. پسرهای پنج ماهه‌ای كه با پدران خود برخورد و تماس زیادی داشتند در ارتباط با افراد بزرگسال غریبه راحت‌تر بودند. آنها در مقایسه با اطفالی كه كمتر با پدران خود تماس داشتند، در هنگام رویارویی با غریبه‌ها بیشتر غان و غون می‌كردند و راحت‌تر به بغل آنها می‌رفتند. در مطالعه دیگری مشخص شد اطفال یك ساله‌ای كه تماس بیشتری با پدر خود داشتند، هنگامی كه با یك غریبه تنها می‌ماندند، كمتر از سایر بچه‌ها گریه می‌كردند.

بازی‌های پدران در مقایسه با بازی‌های مادران با فرزندان، از هیجان بیشتری برخوردار است و جسمانی‌تر است. پدران در این بازی‌ها كمتر حرف می‌زنند و بیشتر لمس را انجام می‌دهند. بازی‌های پر و جنب و جوش پدرها امكان مناسبی را برای آموزش هیجانات و عواطف به كودكان فراهم می‌آورد. (چرخاندن بچه‌ها، به هوا پرتاب كردن، كشتی گرفتن و...). كودك در این بازی‌ها می‌فهمد كه چه علائمی از جانب پدر به معنی پایان بازی است «بسیار خوب، برای امروز دیگه كافیه» و یاد می‌گیرد كه چطور برانگیختگی خود را فرو بنشاند و دوباره آرام بگیرد. كودك با این بازی‌ها می‌آموزد كه علائم دیگران را درك كند و به احساسات آنها پی ببرد. او می‌آموزد چگونه بازی كند كه نه خیلی كسل كنند باشد و نه خارج از كنترل.

تحقیق راس پارك و كوین مك دونالد: دراین تحقیق كه روی بچه‌های سه ساله و چهار ساله انجام گرفت مشخص شد بچه‌هایی كه بیشتر با پدرشان بازی‌های پرتحرک انجام می‌دادند در نزد همسالان خود از محبوبیت بیشتری برخوردار بودند. ضمناً در این تحقیق مشخص شد كه این محبوبیت بیشتر از آن كودكانی بود كه با پدر بازی پرتحرك اما آزاد و غیر تحكم آمیز انجام داده بودند و در این بازی‌ها كمتر امر و نهی شنیده بودند.
تحقیقات گاتمن نشان می‌دهد كه ارتباط با پدر بیش از تعامل با مادر در موفقیت یا شكست‌های آینده‌ی فرزندان در تحصیل یا در ارتباط با همسالان نقش دارد. دلیل این نفوذ و تأثیر عمیق پدران بر فرزندان آن است كه در واقع رابطه با پدر باعث برانگیخته شدن هیجانات شدید در كودكان می‌شود.

برخلاف آن که بیشتر مردم مادر را مسئول تربیت فرزند می‌دانند، محققان می‌گویند کودکانی بهترین مهارت‌های اجتماعی را در خود پرورش می‌دهند که پدرانشان تعامل مثبتی با آنها دارند و اجازه می‌دهند که کودک خود مسیر بازی را تعیین کند.
برخی پدران در نقش راهنمایان عاطفه هستند. آنها عواطف منفی کودک را نادیده نمی‌گیرند یا با آن مخالفت نمی‌کنند، بلکه به فرزندانشان نشان می‌دهند که آنها را درک و سپس آنها را راهنمایی می‌کنند تا نسبت به احساسات منفی خود واکنش مناسبی نشان دهند. پدرها از طریق بازی بر فرزندانشان تاثیرات چشمگیری می‌گذارند. آنها معمولا بازی‌هایی را انجام می‌دهند که با فعالیت بدنی و هیجان بیشتری همراه است.

همچنین پدرها بیشتر با صداهای ضربه‌ای توجه نوزاد را جلب می‌کنند و شلوغ بازی‌های بیشتری در بازی‌ها انجام می‌دهند که این نوع روش شلوغ و بی‌نظم پدر در بازی راه مهمی را باز و به کودک کمک می‌کند تا درباره عواطف بیاموزد. طبق بررسی‌ها، کودکانی کم‌ترین نمرات و بدترین روابط اجتماعی را دارند که پدرانشان سرد، قدرت‌طلب، ستیزه‌جو و مداخله‌گر بودند. در یک تحقیق پژوهشگران متوجه شدند پدرانی که طی یک تمرین بازی ویدئویی فرزندانشان را مسخره و تحقیر می‌کردند و برای اشتباهاتشان آنها را سرزنش می‌کردند یا کنترل بازی را خود به دست می‌گرفتند و به کودکان‌ نشان می‌دادند که بی‌کفایت هستند، فرزندانشان بیشتر از بقیه دچار مشکل بودند. این بچه‌ها با دوستانشان رفتارهایی ستیزه‌جویانه داشتند، در مدرسه ناموفق‌تر از دیگران بودند و مسائلی داشتند که معمولا به بزهکاری و خشونت در آنان منتهی می‌شود...
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
مکالمه را شروع کنید
سلام! برای چت در WhatsApp پرسنل پشتیبانی که میخواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید